A Travellerspoint blog

Goud en Thailand

sunny 30 °C

Ik ben inmiddels alweer een paar dagen thuis. Hoogtijd dus om deze blog af te maken.

Mijn reis door Myanmar was fantastisch. Ik heb zoveel meegemaakt en gezien dat ik voor mijn gevoel eindeloos door kan bloggen over de mensen, de cultuur en het landschap. Vooral de Birmese bevolking was onvergetelijk. Zo onvergetelijk zelfs, dat vele reizigers met volle overtuiging beweren dat vriendelijkheid in hun genen zit. Als ik er langer over nadenk, kom ik tot de pijnlijke conclusie dat de isolatie van het land en de harde straffen op bijvoorbeeld diefstal ook een grote rol moeten spelen. Ik kan me nog een discussie met een medereiziger herinneren over hoe het mogelijk is dat zo'n mooi land met zulke vriendelijke mensen zo'n regime kan voortbrengen. En hoe andersom een land met zo'n regime, zo'n bevolking kan voortbrengen. Reizend door Myanmar wordt je constant geconfronteerd met dit soort dilemma's: er zijn bijna geen toeristen in Myanmar, en westerlingen worden niet gezien als wandelende zakken geld waar iets aan verdiend kan worden. Dat maakt het land bijzonder en prachtig, maar het zijn gevolgen van een isolatie waar ik erg op tegen ben.

De laatste bestemming in Myanmar was de hoofdstad, Yangon. Na ruim 7 uur in een bus gezeten te hebben kwamen we aan in de enige stad in Myanmar die daadwerkelijk aanvoelt als een grote stad. Het begon niet zo goed. Ik ben namelijk in totaal 5 weken en 1 dag in Myanmar geweest, maar had maar een visum voor 4 weken. Van tevoren heb ik uitgebreid onderzocht of dit een probleem zou zijn, maar zelfs bij het bureau dat mijn visum regelde werd gezegd: "Je moet alleen 3 dollar per dag betalen op het vliegveld, geen probleem." Toch was ik de laatste week wat zenuwachtig. Ondanks verschillende paspoortcontroles in de delta, werd het pas in Yangon een probleem. We mochten niet slapen in het geweldige hotel dat we gereserveerd hadden. Geen probleem dacht ik, dan bellen we gewoon een andere. Ongeveer 10 hotels later hadden we nog niets gevonden. Of ze zaten vol, of ze wilden ons niet hebben. Nee, alleen 5 sterren hotels zouden ons toelaten. Gelukkig vonden we een Japans guesthouse dat ons, fluisterend, accepteerde: "sure, sure, sure, sure". Een goedkope, maar kleine kamer zonder ramen in een louche gebouw werd voor twee dagen ons thuis.

We vulden onze twee dagen in Yangon met het wandelen door de chaotische straten van het centrum, waarvan jullie je misschien nog kunnen herinneren dat ze schots en scheef liggen en daardoor best gevaarlijk zijn. Een koppel dat we in Chaung Tha hadden ontmoet had nog een mooie anekdote: Ze liepen samen door Yangon. Hij met een Lonely Planet in zijn hand, aan haar uitleggend dat ze wel op moest passen want er zaten gaten in de w..., waarna hij tot zijn heup verdween in één van die gaten. We bekeken totaal vervallen koloniale gebouwen, dronken koffie in het meest decadente hotel van het land, gingen souvenir shoppen in de Bogyoke Aung San Market en keken, roken en hoorden vooral de mix van de Birmese, Indiase en Chinese cultuur om ons heen.

Yangon_2.jpg

Yangon_1.jpg

De Shwedagon Pagoda is het belangrijkste boeddhistische bouwwerk van Myanmar en hij is prachtig. Zelfs na honderden tempels in de afgelopen weken wist Shwedagon me nog volledig te fascineren. Toch blijft Boeddhisme een zwart gat in mijn begrip van het land. Ik ben niet zo religieus aangesteld, maar religie is een enorm belangrijk element van de Birmese cultuur. Ik had graag eens een praatje gemaakt met de broer van een vriend die aan het wachten was op zijn monnikenvisum om voor onbepaalde tijd naar Myanmar te gaan.

De Shwedagon pagoda is een enorme elegante stupa van goud, die volgens de verhalen relikwieën van meerdere Boeddha's bevat. Overal om ons heen waren rituelen en plechtigheden aan de gang. Richting zonsondergang werd het ineens erg druk. Honderden gelijk geklede mensen namen plaats op een platform om gezamenlijk te bidden. Het leek ons onvoorstelbaar dat hier dagelijks zoveel aan de gang was! Maar het bleek niet zomaar een dag te zijn, maar het einde van het jaarlijkse Shwedagon Festival. Als ik er nu aan terug denk was het heel bijzonder. De veranderende kleuren door de ondergaande zon, het gezang van honderden mensen die aan het bidden waren en die enorme klomp goud recht voor je. Er waren maar een handjevol toeristen, misschien 30. Een van die dertig kwam ons enigszins bekend voor. Bouke vroeg aan me: "zeg, is dat niet de broer van Daniël?". Dat leek me vreemd, omdat die voor zover ik wist op zijn visum aan het wachten was in Thailand. Toen hij mij vervolgens aansprak, omdat hij mij meende te herinneren van die ochtend, hoorde ik zijn Nederlandse accent. Het bleek hem inderdaad te zijn. Zelfs ik was bijna overtuigd dat dit geen toeval kon zijn. 's Avonds gingen we samen met nog een paar anderen eten en heb ik hem alles kunnen vragen over het Boeddhisme.

Shwedagon_1.jpg

Shwedagon_2.jpg

Shwedagon_3.jpg

Shwedagon_4.jpg

Shwedagon_5.jpg

Einde Myanmar, en toen kwam Thailand. Op het vliegveld had ik inderdaad geen problemen met mijn visum, ik moest alleen 3 dollar per dag betalen aan een ontzettend vriendelijke meneer die me nogmaals benadrukte dat het geen probleem was en dat ik in de toekomst ook zeker welkom was. Pas in Thailand merk je hoe anders Myanmar eigenlijk is. Je rijdt over een moderne snelweg om je te realiseren dat de wegen in Myanmar, zelfs de nieuwe snelweg naar Mandalay, heel erg slecht zijn. Je ziet reclameborden van merken die je in geen zes weken gezien hebt. Als je op internet gaat, hoef je geen proxyservers te gebruiken en je hoeft niet te wachten tot de electriciteit het 's avonds misschien een keer doet. Maar vooral zijn er heel erg veel toeristen in Thailand. Ik moet toegeven dat we niet een heel representatief deel van Thailand hebben bezocht, maar Bangkok en Koh Samet voelden aan als een soort toeristenfabrieken.

Bangkok was heet, verschrikkelijk heet en benauwd. Geen goede dag dus voor sightseeing. Maar we hadden maar één dag, dus gingen toch naar het koninklijk paleis. Rondom het paleis stond een wandelroute aangegeven op de kaart, die gemakkelijk te volgen was, omdat er een soort avondvierdaagse langs die route ging. Het was een kwestie van invoegen! Het paleis was voor mij iets teveel van het goede. Teveel details, kleuren, glitters en stijlen door elkaar. Te veel toeristen ertussen en vooral ongeveer 20 graden te warm! We kregen verder die dag ook niet veel gedaan, maar vonden dat wel prima en besloten Pad Thai te gaan eten.

Bangkok_1.jpg

's Avonds bezochten we Kao San Road, backpacker mekka. Ik was er zeven jaar geleden al eens geweest, en ik verbaasde me erover dat ik het er eigenlijk prima naar mijn zin had. We liepen er de hele avond rond en de volgorde was ongeveer: toetje eten, shoppen, cocktail drinken, shoppen, loempia's eten, bier drinken, shoppen, gefrituurde sprinkhanen eten en nog wat drinken, maar pin me er niet op vast.

Bangkok_3.jpg

DSC02462.jpg

Koh Samet is een eiland op 4 uur afstand van Bangkok. Ook hier was ik al eens geweest, al herkende ik het bijna niet meer terug. Vorige keer was het al redelijk ontwikkeld, maar nu stond het strand vol met hippe lounge strandtenten, discoteken en luxe resort hotels. Het zou een Spaanse costa kunnen zijn, maar dan goedkoper, met lekkerder (Thais!) eten en betere massages. Het was vreemd, vooral na Myanmar, en met heimwee dacht ik soms terug aan de stranden bij Chaung Tha of het Inle Lake. Maar geen gezeur, we hebben ons prima vermaakt. We hebben lekker gegeten en gezwommen in zeewater met volgens ons de meest perfecte temperatuur ooit. De laatste avond zaten we nog één keertje aan een cocktail, de mijne gratis, want ik had gewonnen met kop of munt van de barman, toen er een nieuwsbericht kwam over een aardbeving van 7.0 in Myanmar. De internetcafé's waren inmiddels dicht en het geluid bij de strandtent stond niet aan. Tsja, daar gaat de ontspannen sfeer. We zagen beelden van een stad, waarvan we vreesden dat het Yangon moest zijn. We zijn snel naar het hotel gegaan om erachter te komen dat de ramp gelukkig minder groot was dan we vreesden. Desalniettemin zijn we 300 km ten westen van het episch centrum geweest, bij Inle Lake. Daar zijn waarschijnlijk een heleboel mensen getroffen.

En dat was mijn eerste reis naar Myanmar. De eerste en zeker niet de laatste. Ik heb inmiddels alweer met een hoop mensen gesproken en ik geloof dat mijn enthousiasme en fascinatie voor Myanmar prima naar voren zijn gekomen in deze blog, dus hoef ik hier in de laatste alinea niet meer zo mijn best te doen. Het was geweldig, punt! Rest mij nog iedereen te bedanken voor de vele positieve reacties die ik heb ontvangen op mijn foto's en verhalen.

Posted by Sanne.A 01:23 Archived in Myanmar

Email this entryFacebookStumbleUpon

Table of contents

Comments

Hoi Sanne, kan me voorstellen dat je nu al "heimwee" hebt naar Myamar. Zoals jij het beschrijft geweldig. En dan de tegenstelling tussen de twee landen. Groter kan het niet zijn.
Ik heb genoten van je reisverslagen en ik hoop dat je nog veel mooie reizen mag maken.
Liefs Ineke

by ineke

Comments on this blog entry are now closed to non-Travellerspoint members. You can still leave a comment if you are a member of Travellerspoint.

Enter your Travellerspoint login details below

( What's this? )

If you aren't a member of Travellerspoint yet, you can join for free.

Join Travellerspoint