A Travellerspoint blog

On the road to Mandalay

sunny 30 °C

In Kyaiktiyo staat een gouden rots die in evenwicht blijft door een pagoda erop met drie haren van de Boeddha erin. Het is een van de grotere toeristische attracties van het land, ‘slechts’ 4 a 5 uur per bus vanuit Yangon. Ik ging er niet zozeer heen vanwege de rots zelf, maar meer omdat de rots zo ontzettend belangrijk is voor het Boeddhisme in Myanmar, om te kijken naar de vele pelgrims die ernaar toekomen, en omdat het toch op mijn route lag.

‘s Ochtends pakte ik om 7.00 vanuit Hpa An een pickup maar Kinpun, het dorpje vanuit waar trucks vertrekken naar de rots zelf. Het was bloedheet en ik kwam iets over elven aan in Kinpun. Ik hoopte zo snel mogelijk een truck te kunnen pakken, zodat ik niet op het heetste van de dag bovenop de berg zou zijn en ik ook dezelfde dag nog door kon reizen naar Bago, drie uur verderop. De Birmezen dachten daar echter anders over. De trucks gingen niet weg tot ze stampens en stampens vol zaten en er werd heel naar op je neergekeken door gierige mensen die bakken met geld verdienen door mensen 45 minuten te vervoeren. Ik was vrij chagrijnig toen de rit ruim een uur later begon. In de trucks waren balken bevestigd waarop je met zijn allen kon zitten. Er was geen ruimte om je vast te houden en ik kon mijn benen er niet goed in kwijt zodat ik totaal geen balans had. De weg was bizar. Heel stijl met enorm veel bochten. Het zou zo een attractie in six flags geweest kunnen zijn. Het deed een beetje denken aan een houten achtbaan. Weliswaar een stuk langzamer, maar zonder gordels! 45 Minuten later begon ik aan de 45 minuten durende klim naar de rots. Het was heet en de mensen waren voor de verandering eens een keer irritant. Veel gelach om die zwetende Hollander die naar boven aan het ploeteren was. Eenmaal boven betaalde ik de 6 dollar government fee (ook altijd een reden om lichtelijk chagrijnig te worden) en liep op blote voeten naar het plateau. Het was inmiddels 13.00 en dus ondoenlijk heet. Ik wilde al snel keihard gaan gillen, omdat mijn voeten in de fik stonden! Ik besloot dat ik mijn dag niet had. Rende naar de rots, maakte wat foto’s, rende nog harder terug, schoenen aan, naar beneden, truck terug en hup, naar Bago!

1_1298889662859_Gouden rots.JPG

Bago was dan weer een enorm lelijke stad op de weg tussen Yangon en Mandalay. Veel stof, lelijke gebouwen en veel bedelaars. Maar tussen al dat lelijks hebben ze enorm veel tempels en pagodes verstopt, waardoor Bago waarschijnlijk de hoogste concentratie van tempels heeft in Myanmar. Ook hier wordt een government fee gevraagd om alle tempels te bekijken. In de praktijk controleren ze echter maar weinig. Veel hotels en motortaxi chauffeurs bieden dan ook aan om je voor hetzelfde geld rond te brengen, zodat je dus gratis vervoer hebt. Ook in mijn hotel werd meteen een tour aangeboden. Ik had vrij weinig zin om alles zelf uit te zoeken, dus besloot het te doen. Het was heel vreemd om zo stiekem te doen in Myanmar. Bij bepaalde Boeddha’s werd me bijvoorbeeld verteld dat ik snel de trap op kon, een foto kon maken en dan snel weer terug moest, want ja de government he... Ik was vooral erg verbaasd over al dat stiekeme gedoe. Ik kan me niet voorstellen dat het voor mij gevaarlijk is geweest, maar de vrouw van mijn hostel loopt op deze manier naar mijn idee veel te veel onnodig risico.

Sommige tempels waren mooi, andere wat minder, maar vele tempels zo snel achter elkaar bezoeken was wat veel. Ik heb liever 1 of 2 tempels met wat uitleg en geschiedenis. Wel een hoogtepunt was het slangenklooster. Hierin woont een enorme 120 jarige Python, een gereincarneerd hoofd van een klooster in Hsipaw (aan de andere kant van het land, waar ik nu toevallig ben). Volgens de verhalen vertelde de Python precies waar hij heen moest om een klooster uit een vorig leven af te maken. Ik vond het vooral enorm indrukwekkend om zo dicht bij zo’n enorme slang te zijn. Zonder hekje ertussen. Hij lag daar maar gewoon. Toen ik vroeg of hij lag te slapen zeiden ze: “Nee, hij is alleen aan het mediteren. De hele dag aan het mediteren. Het is een Boeddhistische slang.” Ah, ja dat verklaarde een hoop. Ik vraag me af wat ze in zijn eten gooien elke dag.

2_1298889663984_Liggende.. Bago.JPG

4_1298889664843_Liggende.. Bago.JPG

5_1298889667046_Slang Bago.JPG

6_1298889668875_Tempel Bago.JPG

Die avond pakte ik de nachtbus naar Mandalay, om meteen 6 uur door te rijden naar Hsipaw in de Shan staat in het noordoosten, vlakbij China. In Myanmar hebben ze niet de beste bussen van de wereld, maar ook zeker niet de slechtste. Wel hebben ze de beste TV’s aan boord: grote platte! Ook de Birmese series vallen me enorm mee: prima beeld kwaliteit, geen overdreven acteerwerk en zelfs hele acceptabele special effects! En Myanmar verbaasde me nog veel meer die rit. Bijvoorbeeld bij het wegrestaurant onderweg. Een bandje kondigde in het Engels aan dat we een half uur gingen stoppen en dat we ons konden opfrissen en wat konden eten. Geniaal! Die informatie wil je altijd hebben onderweg, maar wordt nooit gegeven. Uit angst blijf je dan maar bij de bus. Ook het restaurant zelf was modern en soort van overzichtelijk.

Rond middernacht moesten we de bus uit voor een paspoortcontrole. Vlak daarna zat ik uit het raam te staren en zag ik een aantal merkwaardige resort hotels. De weg was ook ongewoon breed en nieuw, met bomen langs de zijkant. De resorts waren heel decadent en er stonden allemaal bomen met kerstverlichting in alle kleuren van de regenboog omheen. Ik vroeg me heel hard af waar ik was. Ik was duidelijk half aan het slapen, want pas toen ik “Nay Pyi Taw” las besefte ik me dat ik in het hol van de leeuw was, de nieuwe hoofdstad!

Het was heel onwerkelijk om er doorheen te rijden. Ik had er nooit zo over nagedacht, maar begreep nu heel goed dat dit de grootste droom van elke dictator moest zijn: a la Simcity je eigen hoofdstad bouwen. Met alleen maar brede wegen, grote rotondes, statige gebouwen en heel veel kerstverlichting. Helaas heb ik geen ministeries gezien, maar wel de nationale bank en het edelstenen museum. Het voelde heel onwerkelijk om door Nay Pyi Taw heen te rijden, een beetje alsof ik ineens in Noord Korea was beland.

De volgende ochtend kwam ik aan in Mandalay en zocht meteen een bus door naar Hsipaw. Ik was wat aan de late kant, dus er ging alleen nog een hele gare truck, omgebouwd tot bus. Met mijn knieen volledig opgegrokken propte ik mezelf erin en we begonnen stapvoets te rijden. Nog maar 8 uur te gaan… Maar na ongeveer een uur stopte de bus, de aandrijfas was afgebroken. Ze begonnen meteen ijverig met repareren en waren ervan overtuigd dat het in een half uurtje geregeld zou zijn. Ik vertrouwde die tijdsschaal echter niet helemaal, en besloot samen met Max, uit Nederland, om een pickup te zoeken. We vonden al snel iemand die ons naar het volgende stadje kon brengen en vanuit daar pakten we een pickup naar Hsipaw. De fransen hadden besloten om bij de bus te blijven wachten en waren pas om 21.00, zes uur later, aangekomen.

Hsipaw is een enorm schattig dorpje in Shan staat. Er staat hier een fantastisch hotel van “Mr Charles”, die van alles van de omgeving weet. Naar het schijnt is hij ook een belangrijk figuur in het dorp en heeft hij veel banden met de regering, maar niemand weet dat zeker. Alle backpackers zitten zo’n beetje in hetzelfde hotel en de gisteren besloten we met zijn achten om de hot springs te gaan zoeken. We liepen door prachtige velden met bloemen en vlinders, waar mensen aan het werk waren met de hulp van vele buffels. De hot springs waren vlakbij een klein dorpje, waar we uiteaard weer een gezonde portie aandacht kregen van de lokale bevolking.

Ook gezochten we ‘Little Bagan’ een verzamelijk oude tempels die een stuk indrukwekkender waren dan we van tevoren hadden verwacht. De nabijgelegen popcornfabriek hebben we helaas niet kunnen vinden, wel een opslagplaats voor gedroogde mais. De bioscoop in Hsipaw is ook erg vermakelijk. ‘s Avonds draaide Born to Raise Hell, van Steven Seagal. De film was ontzettend slecht, de bioscoop viel half uit elkaar en beeld en geluid waren rampzalig. Prima ervaring dus.
Verder ben ik hier vooral even ‘vakantie in vakantie’ aan het houden. Het eten is lekker en goedkoop, maar kamer is geweldig, mijn bed super comfortabel en het weer fantastisch. Ik blijf hier nog even hangen en dan maak ik nog 1 tussenstop voor ik donderdagavond weer in Mandalay aankom. Als het goed is wordt ik dan vrijdag wakker gemaakt door Bouke die op mijn deur klopt!

7_1298889669765_little bagan.JPG

8_1298889671890_little bagan 2.JPG

9_1298889674906_little bagan 3.JPG

10_1298889675984_Noodle f..sipaw.JPG

11_1298889679234_Onderweg..sipaw.JPG

12_1298889681281_Onderweg..paw 2.JPG

13_1298889683937_Vrouweli..sipaw.JPG

14_1298889685296_Wandelen..sipaw.JPG

15_1298889686937_Wandelen Hsipaw.JPG

16_1298889687921_Wandelen..paw 2.JPG

Tot zo ver dus de reis in mijn eentje. Hoewel het beeld van een vrouw alleen op reis in het westen misschien jaloersmakend is, is het in Myanmar vooral een beetje zielig. Verschrikkelijk vaak, en vooral in drukke bussen, pickups en trucks, is er dan ook altijd iemand die naar me toekomt: “Only one?”. Of ze steken alleen 1 vinger op en dan weet ik ook precies wat ze bedoelen. Nee natuurlijk niet, gebaar ik dan. Nee, mijn “man” is helaas thuis. Hij heeft een hele belangrijke baan en kon helaas niet meekomen. Dan wordt er even opgelucht adem gehaald. Gelukkig, ze is niet single. Daarna wordt de rest van de bus ingelicht, wordt het hele gebeuren even nagesproken en dan is iedereen weer opgelucht en gerustgesteld en glimlachen ze allemaal even naar me. Behalve dat ik mezelf voordoe als getrouwde vrouw, heb ik mezelf ook aangeleerd om te zeggen dat ik Christelijk ben. Want een ongetrouwde vrouw is misschien zielig, maar iemand zonder religie… oeh! Het is dan misschien niet allemaal even oprecht, maar het maakt het alleen reizen wel een stuk gemakkelijker en uiteindelijk is iedereen blij.

Posted by Sanne.A 02:41 Archived in Myanmar

Email this entryFacebookStumbleUpon

Table of contents

Comments

Uiteindelijk is iedereen blij. Ik ook.
Ga even mediteren denk ik.

by Ella

Meer en meer ervaringen, sommige niet zo positief maar wel indrukwekkend, zoals de foto's van de liggende boedha en de slang, gecombineerd met al het antieke transport. Je bent voor Bouke de beste reisleidster die hij maar kan wensen. Ik ga zaterdag voor een maand naar Spanje, klinkt oubollig he. Samen met Bouke verder een fijne ontdekkingsreis.

by Bill Senden

Wat een geweldige reis heb je weer achter de rug. Ik vind die boompagode keimooi. En de liggende Boeddha. Maar de slang vind ik toppie, geweldig dat zo'n beest kan mediteren. Ben er jaloers op.:-)
Liefs Ineke

by ineke

Hoi vanuit El Jadida,
We hebben het enorm naar onze zin-met name Rabat was top-. We wensen jullie nog hele leuke en culturele dagen samen in Myanmar en Cairo.
Lies en Andrew

by Lies en Andrew

Comments on this blog entry are now closed to non-Travellerspoint members. You can still leave a comment if you are a member of Travellerspoint.

Enter your Travellerspoint login details below

( What's this? )

If you aren't a member of Travellerspoint yet, you can join for free.

Join Travellerspoint