A Travellerspoint blog

Prive tempels

De boot van Sittwe naar Mrauk U (spreek uit: miauw-oe) vertrok in de vroege ochtend door een deken van mist. Het was de 'government ferry' die er 7 uur over zou gaan doen. Overal lagen/zaten mensen met zakken fruit en gedroogde vis uit Sittwe om zich heen. Boven was een rijtje krakkemikkige klapstoeltjes en ik als blanke werd daar automatisch naartoe gebracht. Toen de mist enigszins opgetrokken was, merkte Anthony, van Anthony en Christina die naast me zaten, op dat de mannen in de kano's vlak naast onze boot uit hun boot stapten en tot hun knieen in het water stonden. Voordat we over de vraag na hadden konden denken hoe onze grote boot dan in godsnaam bleef varen stonden we al stil. Toen we gingen vragen wat er aan de hand was werd ons op de normaalste toon in de wereld verteld dat we bij bijna hoog water land hadden geraakt. We moest dus bijna 6 uur wachten tot het water weer hoger kwam en we verder konden... Ik had me er al bij neergelegd toen ineens de sirene ging. Een andere boot werd voor hulp ingeschakeld. Ze probeerden serieus om met een touw onze boot van het land te trekken. Met behulp van twee mannen in kano's en veel stuntelende Birmezen zaten onze boten uiteindelijk aan elkaar. En bij de tweede poging, zonder moeite, gleed onze boot weer het water in... Na 10 uur in plaats van 7 uur kwamen we aan in Mrauk-U.

Mrauk-U was de hoofdstad van het oude koningkrijk Arakan van 1430 tot 1784. Het was een erg cosmopolitische stad, als handelskruispunt tussen India, China en Myanmar in. De vele koningen wilden steeds hogere tempels bouwen dan hun voorgangers, waardoor het er uiteindelijk ongeveer 700 zijn. Het verschil met 'het grotere en mooiere tempelcomplex' Bagan is dat er in Mrauk-U nog echt geleefd wordt. Het is geen attractiepark. De tempels worden omgeven door huisjes, herders en monniken. Er komen maar weinig toeristen, omdat het erg afgelegen is, zelfs voor Myanmar. Ik heb die dag zo'n 10 tempels van binnen bekeken en ik had ze alle 10 helemaal voor mezelf! Best een beetje spookachtig als dat betekent dat je in je eentje door een gang van 100 meter loopt met allemaal boeddha's aan de zijkant. Het was een geweldige dag met prachtig weer en weer veel te veel aandacht van de dorpelingen. De kinderen zeggen hier standaard 'bye bye' als je langs fietst en 'hello' als je voorbij bent. Het voelt heel raar om naar iedereen te zwaaien alsof ik een koningin ben, maar ik doe ze er blijkbaar zo'n plezier mee...

In de lonely planet staat: "Mrauk U is home to a couple over harmless English-speaking characters that will find you. Let them." 1 ervan is 'Mr Radio' het het kostte hem ongeveer 10 minuten om me te vinden. "I'm a vetegawian, I eat only tea coffee finished. I am English teacher, I give you my adress? You send me postcard?" 's Middags toen ik gefrustreerd door het dorpje heen reed na mijn vierde poging om de Kothaung Tempel te vinden kwam ik hem weer tegen. Hij nodigde me uit voor thee met cake en ik kon natuurlijk moeilijk weigeren. Hij vertelde me over zijn vele bijnamen, de talen die hij sprak en de opleidingen die hij had gevolgd. Hij had scheikunde en wiskunde gestudeerd en was een strenge Boeddhist. Om de tien zinnen zei hij: "I am vegetawian, eat only coffee, tea, finished". Ik: "And cake". Mr Radio, ondeugend lachend van oor tot oor: "Yes, cake, yes."

De tweede dag maakte ik een tripje naar een tempel waar de Boeddha ooit geweest zou zijn en het oude koninkrijk van Wethali, waar eigenlijk niets van over is. 's Middags begon het te regenen dus viel er niet veel meer te doen. Ik had eigenlijk wel zin in thee en misschien was... ah, daar was hij alweer. Hallo Mr Radio, zin in een kopje thee misschien? En weer zaten we ruim een uur te praten over van alles en nog wat. 's Avonds sprak ik af met een aantal Britten die ik van mijn hostel en de boot kende en dat was Mrauk-U.

Vanochtend ging de 'speedboat' terug en arriveerde na slechts 4,5 uur al in Sittwe. Een Duitse man vertelde me dat mijn bus van Taunggok naar Pyay (na een lange bootrit van Sittwe naar Taunggok) waarschijnlijk niet meer toegangkelijk was voor buitenlanders. Het leek me een erg groot risico om de boot te nemen en vervolgens ergens vast te komen zitten, dus besloot ik maar terug te vliegen naar Yangon. De laatste dagen bladerde ik steeds vaker naar het hoofdstuk "Zuidoost Myanmar" in mijn Lonely Planet en probeerde het tevergeefs in mijn route te stoppen. Maar aangezien ik in een land reis dat zich ontzettend laat leiden door bijgeloof en astrologie, bestloot ik dat dit een teken was dat ik eigenlijk naar het Zuidoosten moest gaan. Vanuit Yangon was het namelijk helemaal niet meer zo om. Zo gezegd zo gedaan. Ik ben nu weer terug in Yangon, met een busticket op zak voor Moulmein voor morgenochtend. De volgende blog zal gaan over idylische landschappen met limestone mountains, apen, de burma spoorlijn, meer prachtige bootreizen en voormalige hoofdsteden voor tempels.

Ik ben aan het proberen om foto's te uploaden, maar het gaat verschrikkelijk traag. Aangezien ik me nu begeef in het technologische mekka van het land, vrees ik het ergste voor de rest van mijn trip. Bedankt voor alle mails en berichten en sorry als ik soms niet kan antwoorden. Ook de reacties op de blog moet ik eerst 'goedkeuren', en dat wil ook niet altijd even snel lukken.

Liefs uit Yangon!

Boot_sittwe_mrauk_u.jpg
Boot_Sittw..Mrauk_U.jpg
Boot_wordt_gesleept.jpg
Boto_sittwe_mrauk_u_2.jpg
Mrauk_U.jpg
Mrauk_U_2.jpg
Mrauk_U_3.jpg
Mrauk_U_4.jpg
Mrauk_U_5.jpg
Mrauk_U_6.jpg
Footprint_..Mrauk_U.jpg
Prive_tempel_Mrauk_U.jpg
Tempel_bij_Mrauk_U.jpg
Me_and_mr_Radio.jpg
Boot_terug.._Sittwe.jpg
1Boot_terug.._Sittwe.jpg
Tempels_op.._sittwe.jpg

Posted by Sanne.A 03:11 Comments (6)

Mingalarbar Auspiciousness to you!

Hoi allemaal,

Ik ben in Myanmar! En niet zo'n beetje ook: ze hebben hier tussen 18.00 en 23.00 elektriciteit en het internet heeft er tot nu toe grotendeels uitgelegen. Ik ben blij dat ik de 'mail-functie' van mijn blog heb geactiveerd, want travellerspoint.com openen lukt totaal niet.

De vlucht was na alle stress best prima. De Egyptenaren in de vlucht van Frankfurt naar Cairo waren al vlaggen-zwaaiend en lachend van oor tot oor met elkaar aan het praten en feest vieren. Verder heb ik vrij weinig van 'de revolutie' meegekregen, aangezien ik moest overstappen en de enige vluchten die dag nog naar Bangkok, Nairobi en Dar es Salaam gingen. In Bangkok ging het nog bijna mis. Anderhalf uur voordat mijn vliegtuig moest vertrekken, kwam ik erachter dat je niet kon overstappen op een low cost airline. Ik moest dus binnen die tijd door de douane, mijn tas zien te vinden, inchecken, de problemen rond mijn visa oplossen (blijkbaar stond ik niet op een of andere lijst) en me helemaal gek rennen om op tijd bij de gate te zijn.

Het voelde heel vreemd en geweldig om in Yangon aan te komen. Vanuit de lucht zag het er al super orientalistisch uit: prachtige parken, gouden pagode's en versierde toegangspoorten. Zelfs de taxirit naar het hotel was redelijk avontuurlijk: het rook exotisch, op straat liepen koeien, monniken en reden allerlei rare karretjes. We kwamen zelfs nog langs de mooiste pagoda van allemaal: de Shwedagon Pagoda, maar daarover meer over een week of vijf. Ik heb alleen een wandelingetje door de stad gemaakt: op een plastic kinderstoeltje kippenorganen zitten eten en daarna de helft van mijn kleine teennagel verloren aan de ongelijk betegelde straten van Yangon.

Vandaag ben ik met een binnenlandse vlucht naar Sittwe gevlogen, in het westen van het land bij de golf van Bengalen. De stad heeft ongeveer 200.000 inwoners, maar stelt eigenlijk weinig voor. Ik vond een hotel met een geweldig grote en schattige kamer en besloot meteen voor 1 euro een fiets te huren. Zodra ik van de hoofdweg af reed verdween de chaos en reed ik door idyllische straatjes met pagoda's, krotten, kloosters en heel veel palmbomen. Daarna reed ik door naar View Point, waar je uitzicht hebt over de golf van Bengalen. Onderweg kwam ik slechts 1 keer andere toeristen tegen: bij het restaurantje waar ik lunchte.

Vanavond is er een festival aan de gang. De hele stad heeft zich bij het water begeven en is daar massaal aan het touwtje trekken met een karretje met een boom erop. Het was verschrikkelijk overweldigend allemaal. De openingsceremonie was heel officieel met hooggeplaatste mensen, trommels, traditioneel geklede meisjes, vuurwerk en zelfs het volledige regionale parlement van Rakhaing state dat onlangs is gevormd.

Ik werd behandeld als een celebrity. Overdag zeggen mensen al contant 'bye bye' tegen je, maar hier nam de aandacht even andere proporties aan. Mensen begonnen spontaan te juichen zodra ik in de buurt kwam! Mensen moesten me even aanraken en ze wilden van al hun kinderen een foto. Een mevrouw trok me zelfs schaamteloos met zich mee van de ene naar de andere hotspot om toch echt nog een foto te maken van die en die persoon, die vervolgens zijn beste dansmove aan met toonde. Toen ik besloot mee te gaan trekken (nou ja, dat werd tot op zekere hoogte ook voor me bepaald) gingen ze helemaal uit hun dak. Dat was waarschijnlijk het meest hilarische dat ze ooit gezien hadden...

Jullie vragen je misschien af wat ik in een internetcafe doe, terwijl daarginds het festival doorgaat. Nou, ik moest eventjes ademhalen. Het is allemaal nogal overweldigend. Daarnaast wilde ik graag nog even wat van me laten horen voor ik morgen de boot naar Mrauk-U pak. Want daar is het al helemaal primitief en hoef ik niet te hopen op een internetverbinding. Foto's houden jullie ook nog even van me te goed.

Myanmar is tot nu toe alles wat ik ervan verwacht had en nog heel veel meer. De verhalen kloppen: als mensen tegen je praten doen ze dat omdat ze nieuwsgierig naar je zijn en niet omdat ze wat van je willen. Als je iets koopt of geld wisselt zijn mensen eerlijk! Het voelt heel bevrijdend om niet steeds heel achterdochtig te hoeven zijn maar vollop in deze cultuur te kunnen duiken.

Tot zo ver dag 1. Ik ga nog even terug naar het festival en dan morgen op naar Mrauk-U.

DSC_3787.jpg
DSC_3788.jpg
Kamer_in_Sittwe.jpg
DSC_3818.jpg
Tug_of_War..ittwe_3.jpg
Tug_of_War..ittwe_2.jpg
Tug_of_War.._Sittwe.jpg

Posted by Sanne.A 06:41 Comments (4)

Klaar voor de start

rain 5 °C

Ik kan het allemaal nog niet zo goed bevatten, maar volgens mijn ticket ben ik over drie dagen in Myanmar. Iets dat nog even op losse schroeven leek te staan, aangezien ik met Egyptair vlieg en ze de helft van mijn vlucht hadden gecancelled. Na veel bellen, wachten en stress vlieg ik uiteindelijk via Frankfurt, Cairo en Bangkok naar Yangon, waar ik lokale tijd 17.00 aan zou moeten komen.

De laatste maanden ben ik veel bezig geweest met Myanmar en heb ik veel over het land geleerd door mijn werkzaamheden bij het Burmacentrum. Ik heb een erg schizofreen beeld van het land. In de weekenden vertaalde ik nieuwsartikelen over de politieke rommel in het land, de onderdrukking van minderheden en schending van mensenrechten. Maar na het schrijven van een artikel over bijvoorbeeld Birmese gevangenen die worden ingezet als levende mijnenvegers, nam ik even pauze om in mijn reisgids te lezen over alle paradijselijke plaatsen die ik straks ga bezoeken. Het is een heel raar idee om naar een land te gaan waarvan je weet dat er ontzettend veel mis gaat, terwijl je bijna zeker weet dat je terugkomt met alleen maar positieve verhalen over het mooie landschap en de vriendelijke mensen.

Ik ga in totaal zes weken weg en heb ruim vijf weken de tijd om het land te leren kennen. Genoeg tijd om alle toeristische hoogtepunten af te gaan en ook nog tijd over te houden voor meer afgelegen gebieden. Eerst drie weken alleen, en daarna tweeënhalve week met Bouke. De communicatie vanuit Myanmar zal moeilijk verlopen. Het worden zes weken zonder mobiele telefoon, facebook en bellen naar huis. Maar bloggen zou moeten lukken en als het goed is doet Gmail het ook.

Dus hoogstwaarschijnlijk zien jullie binnenkort hier mijn eerste indrukken verschijnen, en wellicht zelfs met wat foto's erbij.

Posted by Sanne.A 07:50 Archived in Netherlands Comments (4)

(Entries 6 - 8 of 8) « Page 1 [2]